چکیده

ادبیات عربی در سده‌های نخستین اسلامی، عرصه‌ای فراملی و چندقومیتی بود که در آن ایرانیان سهمی چشمگیر داشتند. شاعران عربی‌گوی ایرانی با تسلط بر زبان عربی و آشنایی عمیق با معارف اسلامی و سنت‌های بلاغی، آثاری پدید آوردند که در تاریخ ادب عربی و تمدن اسلامی اهمیتی ویژه دارد. این پژوهش، با رویکردی تاریخی ـ تحلیلی، به بررسی زمینه‌های شکل‌گیری شاعران عربی‌گوی ایرانی، ویژگی‌های سبکی و محتوایی آثار آنان، و نقش فرهنگی و تمدنی ایشان در پیوند میان ادب فارسی و عربی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که این شاعران، نه صرفاً مقلدان زبان عربی، بلکه خالقانی خلاق و اثرگذار در سنت ادبی عربی بوده‌اند.